Διαπιστώνουμε αποκλίσεις στην επίπτωση και τη θνησιμότητα από τον καρκίνο του μαστού από τη μια χώρα στην άλλη. Έτσι εμφανίζεται 5 φορές λιγότερος καρκίνος του μαστού στην Ιαπωνία και στη Χαβάη απ' ό,τι στις χώρες της Δύσης. Ωστόσο, οι μετανάστριες από τις χώρες αυτές παρουσιάζουν την ίδια επίπτωση με τις γυναίκες της χώρας υποδοχής, πράγμα που υπογραμμίζει τη σημασία των περιβαλλοντικών παραγόντων.
Σε ότι αφορά τον υγιεινό τρόπο ζωής, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί η σύνδεση ανάμεσα στον καρκίνο του μαστού και μια διατροφή πολύ πλούσια σε λίπος, στην κατανάλωση οινοπνεύματος και καπνού. Αντίθετα, η παχυσαρκία στους ενήλικες και κατά τη διάρκεια της εφηβείας ευνοεί την εμφάνιση καρκίνου του μαστού πριν ή μετά την εμμηνόπαυση. Ενάντια σε αυτό, η τακτική σωματική άσκηση επιτρέπει τη μείωση του καρκίνου του μαστού. Επίσης, ούτε η προσθετική στήθους, ούτε οι εκτρώσεις δεν έχουν επίδραση στην εμφάνιση της νόσου.
Τρώμε λιγότερο και καλύτερα
Γι΄ άλλη μια φορά η διατροφή βρίσκεται στο επίκεντρο της πρόληψης των καρδιαγγειακών νοσημάτων και του καρκίνου του μαστού. Ανεξάρτητα με την παχυσαρκία, η κατάχρηση των λιπαρών οξέων αυξάνει την επίπτωση καρκίνου του μαστού κατά τουλάχιστο δυο φορές.
Περισσότερη σωματική δραστηριότητα
Τριάντα λεπτά πραγματικής σωματικής δραστηριότητας (δραστηριότητα που δεν θα εξαντλείται βέβαια στην ηλεκτρική σκούπα και το σιδέρωμα ) για 5 ημέρες την εβδομάδα θα επέτρεπαν να μειωθεί ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού κατά 30 % έως 40 %, γιατί η «έντονη» δραστηριότητα (ειδικά όταν είστε υπέρβαρη και δεν έχετε κάνει παιδιά), μειώνει την ενδογενή παραγωγή οιστρογόνων. Καλό είναι η έντονη άσκηση να ξεκινάει στην εφηβεία (μεταξύ 12 και 22 ετών) και να συνεχίζει αλλά ηπιότερα στη συνέχεια.
Πίνουμε λιγότερο από ένα ποτήρι οινόπνευμα την ημέρα
Με την κατανάλωση 10 g αλκοόλ (ένα ποτήρι), τα επίπεδα των ορμονών που κυκλοφορούν στο αίμα (οιστρογόνα) αυξάνονται, όπως ακριβώς και ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 9% για κάθε 10 g οινοπνεύματος. Επιπλέον το οινόπνευμα ενισχύει την αρνητική επίδραση της ορμονικής θεραπείας στην εμμηνόπαυση.
Υποβαλλόμαστε σε ορμονοθεραπεία για την εμμηνόπαυση για όσο το δυνατόν μικρότερη περίοδο
Είναι μαθηματικά. Γνωρίζοντας ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες δεν άλλαξαν τα τελευταία χρόνια, η πτώση του αριθμού των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού από το 2003 στις γυναίκες ηλικίας 50 με 65 ετών συνδέεται και με το γεγονός ότι μόλις το 10% των εμμηνοπαυσιακών γυναικών λαμβάνουν σήμερα ορμόνες (έναντι με 40 % έως 45 % το 2000).
Γινόμαστε μητέρες γύρω στην ηλικία των 25 ετών
Από άποψη κινδύνου αυτός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας. Το 20% τουλάχιστον των επιπλέον καρκίνων του μαστού φέρεται να αποδίδεται στην ολοένα και μεγαλύτερη ηλικία της πρώτης εγκυμοσύνης, η οποία σήμερα είναι γύρω στα 30 χρόνια.
6 μήνες θηλασμός θα ήταν ιδανικός
Ο κίνδυνος ελαττώνεται με τον αριθμό των παιδιών, περισσότερο δε αν αυτά είχαν θηλάσει: η ενδογενής έκκριση οιστρογόνων μειώνεται σημαντικά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και έως τον απογαλακτισμό. Έτσι, μακροπρόθεσμα, η ορμονική επιβάρυνση των μαστών είναι μικρότερη.
