Όταν αναφερόμαστε στη θεραπεία, μιλούμε για την αλλοίωση η οποία προκαλείται από τον ιό HPV και όχι για τη μόλυνση. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει θεραπεία της υποκείμενης μόλυνσης. Έτσι η αντιμετώπιση στοχεύει στην καταστροφή ή αφαίρεση των αλλοιώσεων:
- Όταν πρόκειται για οξυτενή κονδυλώματα η θεραπεία γίνεται με κρέμες ενίσχυσης της τοπικής ανοσίας και άλλες που καταστρέφουν τις αλλοιώσεις. Όταν οι αλλοιώσεις είναι εκτεταμένες ή βρίσκονται σε διάφορα σημεία (πρωκτός, κόλπος, τράχηλος, αιδοίο), για την καταστροφή τους χρησιμοποιούμε λέιζερ, μέθοδος η οποία επιτρέπει τη θεραπεία όλων των αλλοιώσεων σε ένα χρόνο. Αυτή η θεραπεία γίνεται υπό αναισθησία. Η θεραπεία των οξύτενών κονδυλωμάτων εξασφαλίζει καλά αποτελέσματα τόσο σε επίπεδο επούλωσης όσο και σε αισθητικό επίπεδο. Η πλήρης επιτυχία της αντιμετώπισης εξαρτάται από το σημείο που βρίσκονται τα κονδυλώματα, από την έκτασή τους και από το ανοσοποιητικό της ασθενούς.
- Όταν πρόκειται για ελαφρά δυσπλασία (CIN1), δεν επιβάλλεται θεραπεία διότι μετά από μερικούς μήνες οι αλλοιώσεις πιθανότατα θα υποστρέψουν από μόνες τους. Αν για προσωπικούς λόγους η ασθενής επιθυμεί να υποβληθεί σε θεραπεία, τότε αυτές οι αλλοιώσεις, καταστρέφονται με λέιζερ. Με αυτή την τεχνική, η επιτυχία της θεραπείας είναι της τάξης του 85% με 90%.
- Όταν πρόκειται για σοβαρή δυσπλασία (CIN2-3), η θεραπεία συνίσταται στην αφαίρεση με λέιζερ της αλλοίωσης. Αυτή η θεραπεία επιτρέπει την οριστική εξάλειψη αυτών των αλλοιώσεων στο 95% των περιπτώσεων. Με τον τρόπο αυτό ο όγκος (οι διαστάσεις) του τραχήλου διατηρείται και έτσι μειώνονται οι πιθανότητες μαιευτικών επιπλοκών.
- Αυτές οι απλές τεχνικές εκτελούνται με λέιζερ και τοπική αναισθησία χωρίς να χρειάζεται παραμονή στο νοσοκομείο
- Κάθε μια από αυτές τις θεραπείες συνοδεύεται από την κατάλληλη μετεγχειρητική παρακολούθηση. Ουσιαστικά αυτή η παρακολούθηση βασίζεται στη λήψη τεστ παπ και HPV τεστ είτε σε κολποσκόπηση επανελέγχου.
Θεραπεία του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας
Τα τελευταία 20 χρόνια ο αριθμός των περιστατικών καρκίνου του τραχήλου δεν έπαψε να μειώνεται. Ωστόσο εξακολουθούμε να καταγράφουμε ετησίως 3 000 νέα περιστατικά. Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου Eurogyn 2003, ο Καθηγητής Joseph Monsonego εκτιμούσε ότι το 65% περίπου αυτών των γυναικών δεν είχε υποβληθεί ποτέ σε προληπτικό έλεγχο και ότι σε ποσοστό 30 έως 35% είχαν εσφαλμένα καθησυχαστεί από ψευδώς αρνητικά τεστ Παπανικολάου.
Έτσι, όταν προκύψει η διάγνωση του καρκίνου, γίνεται αξιολόγηση της έκτασης της νόσου. Αυτή η αξιολόγηση αποτελεί γνώμονα για τη θεραπεία, η οποία συνίσταται κυρίως στη χειρουργική επέμβαση και την ακτινοθεραπεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό το θεραπευτικό σχήμα μπορεί να συνοδεύεται και από χημειοθεραπεία.
Η ακτινοθεραπεία μπορεί να λάβει τη μορφή βραχυθεραπείας. Αυτή η τεχνική συνίσταται στην εφαρμογή της θεραπείας κολπικά. Αυτό εκτελείται υπό γενική αναισθησία.
Όταν ο καρκίνος είναι σε πολύ αρχικό στάδιο και περιορίζεται στον τράχηλο, η επέμβαση στη νέα και άτοκο γυναίκα, μπορεί να περιοριστεί σε απλή εκτομή της αλλοίωσης με προσεκτική παρακολούθηση. Σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, εκτελείται απλή ολική υστερεκτομή.
Στις προχωρημένες μορφές, η αντιμετώπιση απαιτεί ευρύτερη χειρουργική επέμβαση με αφαίρεση λεμφαδένων και πιθανώς ακτινοθεραπεία της πυέλου.
